Kościół włoski XII wieku jest z jednej strony w stanie rozpadu, z drugiej – rozwija się doskonale. Upadają wiara, autentyzm uczuć religijnych, zaangażowanie wiernych w sprawę Bożą, czyli doskonalenie własnej duszy dla osiągnięcia Królestwa Bożego. Rozpad wypływa też z ogromnej liczby kapłanów i zakonników – konsekrowanych i świeckich, którzy, zwłaszcza w kręgach mniej wykształconych, szerzą fałsz, rozpustę, zgorszenie. Święte relikwie traktują oni jako towar, lek, przedmiot, na którym można zarobić. Upadek moralności Kościoła sprzyja powstawaniu sekt, ponieważ ludzie szukają jednak spokoju sumienia, głębszych treści w życiu. Sekty wracają do idei manichejskich lub do pierwotnego chrześcijaństwa. Stanowią one zagrożenie dla Kościoła jako instytucji społecznej. Jednak z drugiej strony, duchowieństwo wciąż jest najbardziej liczącą się w świecie politycznym grupą trzymającą władzę. Do Kościoła należą niezliczone bogactwa w postaci skarbców, obszarów ziemskich, także pracujących na Kościół ludzi. Przepaść pomiędzy przepychem Kościoła, pełnego złota i drogich kamieni, a ubóstwem, głodem, chorobami wśród ludu, jest coraz większa. W takiej rzeczywistości rodzi się Franciszek.
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
