Wielki Testament Françoisa Villona
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki

Wielki Testament - wiadomości wstępne

Wielki testament, jedno z największych arcydzieł literatury średniowiecznej, to dzieło zrodzone z talentu poety-rzezimieszka, wielokrotnie osadzanego w więzieniu. Utwór ten to rodzaj lirycznego wyznania, spowiedzi, o wiele ważniejsze są tu uczucia, przeżycia głównego bohatera i narratora zarazem, niż zapiski o charakterze typowo testamentowym. Zresztą nie dobra, nie majętność są tu rozdawane, ale dobre i złe słowa, podziękowania... więcej



François Villon - życie i twórczość

(...) Lata poprzedzające rok 1431 – datę urodzenia Franciszka Villona – stają się dobą najgłębszego upadku politycznego i ekonomicznego Francji, najechanej przez Anglików, pustoszonej rabunkami i pożogą, zarazą i kontrybucjami, słowem wszystkimi klęskami, jakie wiodła za sobą długoletnia wojna. W tej to epoce, w roku, w którym spalono na stosie w Rouen Dziewicę Orleańską, urodził się w domy paryskich nędzarzy przyszły...
więcej



Wielki Testament - streszczenie

Strofy I-XLI Trzydziestoletni narrator (Villon) opowiada o pobycie więzieniu. Po trosze ironicznie, po trosze złośliwie wyraża się o biskupie, który był jego oprawcą. Nie chce jednak pomsty na księdzu, wie, że Bóg go sam osądzi. Zgodnie z nauką Kościoła modli się za swego wroga. Jest to jednak „pikardzki pacierz” czyli modlitwa niewierzącego, która na pewno nie zostanie spełniona. Natomiast szczerą modlitwę kieruje... więcej



Wielki Testament - opracowanie

Ubi sunt oraz dance macabre W Wielkm testamencie kilkakrotnie zostaje przywołany topos ubi sunt – z łac. „gdzież są”. Najsłynniejszą jego realizacją jest w powtarzającym się piękny refren
„Ach, gdzie są niegdysieysze śniegi”
Kwestię przemijania, niemożliwości powrotu do dawnych czasów i do dawnej świetności Villon porusza w sposób najdoskonalszy w Balladzie... więcej



Wielki Testament - tekst utworu (fragmenty)

X Chocia niewiele ia posiadam Mienia, którego bych mógł zażyć, Póki rozumu pełnią władam, Z tego, czem raczył mnie obdarzyć Bóg (ludzie mało!), w mey niedoley Spisuję ów testament walny, Na znak ostatniej moiey woley, Iedyny i nieodwołalny. XXII Żałuję czasu mey młodości - - Barziey niż inny iam weń szalał! - Aż do mych lat podeszłych mdłości Iam pożegnanie z nią oddalał; Odeszła; ba, ni to piechotą, Ni konno;... więcej